ସାପ ଧରାଳି ସୂର୍ଯ୍ୟକାନ୍ତଙ୍କ ଜୀବନ କାହାଣୀ
ଢେଙ୍କାନାଳ ଜିଲ୍ଲାର ଏକ ଛୋଟ ରାମେଶ୍ବର ପୁର ରେସୂର୍ଯ୍ୟକାନ୍ତ ନାମରେ ଜଣେ ଯୁବକ ରହୁଥିଲେ। ପିଲାଦିନୁ ସେ ସାପ ଦେଖି ଡରୁ ନ ଥିଲେ। ଅନ୍ୟ ପିଲାମାନେ ଯେଉଁଠି ଚିତ୍କାର କରି ପଳାଉଥିଲେ, ସୂର୍ଯ୍ୟକାନ୍ତ ସେଠି ଠିଆ ହୋଇ ସାପର ଚାଲି ଦେଖୁଥିଲେ।
୧୯ ବର୍ଷ ବୟସରେ ପ୍ରଥମ ଥର ପାଇଁ ସେ ଗାଁ ସ୍କୁଲ ପାଖରୁ ଗୋଟେ ଢମଣା ସାପ ଧରିଥିଲେ। କାହାର ସାହାଯ୍ୟ ବିନା, କେବଳ ଗୋଟେ ଠେଙ୍ଗା ଓ ସାହସ ବଳରେ। ଗାଁ ଲୋକ ଡରି ଯାଇଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ସେ ସାପକୁ ଧୀରେ ଧରି ପାଖ ଜଙ୍ଗଲରେ ଛାଡି ଦେଲେ। ସେଦିନୁ ତାଙ୍କ ନାଁ ପଡିଲା “ସାପ ଧରାଳି ସୂର୍ଯ୍ୟ”।
ଧୀରେ ଧୀରେ ସୂର୍ଯ୍ୟକାନ୍ତ ବୁଝିଲେ ଯେ ସାପ ମାରିବା ସମାଧାନ ନୁହେଁ। ସେ ବନ ବିଭାଗ ଅଧିକାରୀଙ୍କଠାରୁ ଟ୍ରେନିଂ ନେଲେ। କେଉଁ ସାପ ବିଷଧର, କେଉଁଟା ନିରୀହ, କେମିତି ବିନା କ୍ଷତିରେ ଧରିବେ, କାମୁଡିଲେ କ’ଣ କରିବେ, ସବୁ ଶିଖିଲେ। ଘରେ ଅଭାବ ଥିଲା, କିନ୍ତୁ ସେ କେବେ କାହାଠୁ ପଇସା ମାଗିଲେନି। “ଜୀବନ ବଞ୍ଚେଇବାର ଦାମ ନିଆଯାଏନି” ଏଇଟା ତାଙ୍କ ନୀତି ଥିଲା।
ଆଜି ସୂର୍ଯ୍ୟକାନ୍ତ ଙ୍କ ଫୋନ୍ ନମ୍ବର ପୁରା ଅଞ୍ଚଲୋକଙ୍କ ଅଛି। ରାତି ୨ଟା ହେଉ କି ବର୍ଷା ଦିନ, କିଏ ଡାକିଲେ ସେ ତାଙ୍କ ମଟର ସାଇକେଲ ଧରି ବାହାରି ପଡନ୍ତି। ଥଳି, ବ୍ୟାଗ୍ ଆଉ ହୁକ୍ ଧରି ସେ ପହଞ୍ଚିଯାନ୍ତି। ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ୮୦୦୦ ରୁ ଅଧିକ ସାପଙ୍କୁ ସେ ଧରି ସୁରକ୍ଷିତ ଜାଗାରେ ଛାଡି ସାରିଲେଣି। ନାଗ, ଚିତି, ଢମଣା, ଅଜଗର ଅହିରାଜ ସପ— ସବୁ କିସମ ଧରିଛନ୍ତି।
ଥରେ ଗୋଟେ ଚନ୍ଦନ ଘୋଡ଼ା ସାପ ତାଙ୍କୁ କାମୁଡି ଦେଇଥିଲା। ୨ ଦିନ ହସ୍ପିଟାଲରେ ରହିଲେ। ସମସ୍ତେ ଭାବିଲେ ଏବେ ସେ ଏ କାମ ଛାଡିଦେବେ। କିନ୍ତୁ ସୁସ୍ଥ ହେବା ପରେ ପ୍ରଥମ କାମ ଥିଲା ଆଉ ଗୋଟେ ସାପ ଧରିବା। ସେ କୁହନ୍ତି, “ମୋତେ କାମୁଡିଲେ ମୁଁ ଡାକ୍ତର ପାଖକୁ ଯିବି, କିନ୍ତୁ ସାପକୁ ମାରିଲେ ସେ କୁଆଡେ ଯିବ?”
ଏବେ ସେ କେବଳ ସାପ ଧରନ୍ତି ନାହିଁ, ସ୍କୁଲ୍ ପିଲାଙ୍କୁ ସଚେତନ ବି କରନ୍ତି। “ସାପ ଆମ ଶତ୍ରୁ ନୁହଁ, ପରିବେଶର ବନ୍ଧୁ” ଏଇ କଥା ଘରେ ଘରେ ପହଞ୍ଚେଇବା ତାଙ୍କ ଲକ୍ଷ୍ୟ। ତାଙ୍କ ପାଖରେ ନା ସରକାରୀ ଚାକିରି ଅଛି, ନା ବଡ଼ ନାଁ। ଅଛି କେବଳ ଲୋକଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦ ଆଉ ଶହ ଶହ ଜୀବନ ବଞ୍ଚେଇବାର ଖୁସି।
ସୂର୍ଯ୍ୟକାନ୍ତଙ୍କ ଜୀବନ କହେ ଯେ ହିରୋ ହେବା ପାଇଁ କେପ୍ ଦରକାର ନାହିଁ। କେବଳ ସାହସ, ଦୟା ଆଉ ଜିଦ୍ ଦରକାର। ସେ ପ୍ରମାଣ କରିଛନ୍ତି ଯେ ଗୋଟିଏ ମଣିଷ ଚାହିଁଲେ ମଣିଷ ଆଉ ପ୍ରକୃତି ମଝିରେ ସେତୁ ହୋଇପାରେ।